Zoeken

Er zijn verschillende factoren die bepalen wat iets uiteindelijk kost. Grond is bijvoorbeeld de laatste jaren een stuk duurder geworden. En onderzoeken om te bepalen of en hoe we iets gaan uitvoeren kosten ook geld.

Nederland heeft als lidstaat van de Europese Unie zelf aangegeven in welke gebieden (pro)actieve bescherming van de lokale flora en/of fauna nodig is. Dit zijn gebieden waar de leefomgeving van dier- of plantensoorten bedreigd wordt. De gebieden maken deel uit van het Europees netwerk van beschermde natuurgebieden, het Natura 2000-netwerk.

Het Ulvenhoutse Bos is een natuurgebied dat al eeuwen bestaat en niet weg te denken is uit het West-Brabantse landschap. Het bos heeft ook voor Europese begrippen een gevarieerde en unieke samenstelling van bodem en begroeiing. Een samenstelling die zelfs bedreigd wordt. Om die reden is het bos sinds 2009 aangewezen als Natura 2000-gebied.

In de groenblauwe gebiedsgerichte aanpak (GGA) werken we aan verschillende opgaven. De opgaven zijn ontstaan uit wettelijke taken en bestuurlijke afspraken of kunnen deze versterken. De precieze opgaven zijn voor ieder GGA-gebied anders. Het gaat in ieder geval om de volgende opgaven:

• Maximumhoeveelheid stikstofneerslag.
• Uitvoeren van maatregelen die volgen uit de natuurdoelanalyses.
• Implementatie programma overgangsgebieden.
• Bijdragen aan het afronden van Natuurnetwerk Nederland en het realiseren van ecologische verbindingszones.
• Uitvoeren van de opgaven uit het Regionaal Water en Bodem Programma en de KRW-impuls.
• Uitwerken van voorwaarden, uitgangspunten en instrumenten voor een toekomstperspectief voor de landbouw.

De gebiedsgerichte aanpak heeft als doel om het Ulvenhoutse Bos en omgeving nog mooier en leefbaarder te maken voor de huidige en toekomstige bewoners. We investeren hiervoor in het bosgebied én in de grenszones.

We beseffen dat we veel geduld vragen van de betrokkenen. Achter de schermen gebeurt er veel, maar ‘buiten’ is daar (nog) weinig van te merken. Hoe komt dat?

We zijn de gebiedsgerichte aanpak Ulvenhoutse Bos gestart met een schets. Vanuit direct betrokkenen en de omgeving zijn nieuwe inzichten gedeeld, waar we rekening mee houden. Daarnaast zijn de beoogde maatregelen voor recreatie, bosaanplant, natuurontwikkeling, hydrologie en infrastructuur nauw met elkaar verbonden. Die samenhang is de kracht van het programma, maar bemoeilijkt en vertraagt het proces (soms) ook. Tenslotte is door de veelzijdigheid aan maatregelen het proces zeer gevoelig voor invloeden van buitenaf, zoals landelijk en provinciaal beleid. Hierdoor duurt het langer dan gedacht.

Het programmaplan wordt in de komende maanden verder uitgewerkt in een uitvoeringsprogramma. Daarmee wordt duidelijk welke maatregelen op korte, middellange en lange termijn uitgevoerd kunnen worden en welke stappen daarvoor nodig zijn.

De beoogde maatregelen voor recreatie, bosaanplant, natuurontwikkeling, hydrologie en infrastructuur zijn nauw met elkaar verbonden. Hiervoor moet bijvoorbeeld eerst een gedetailleerd inrichtingsplan gemaakt worden of nog onderzoek gedaan worden. Zo’n plan maakt duidelijk welke type natuur de gebiedspartners nastreven, waar de nieuwe recreatiegebieden komen en op welke plekken de hydrologie verder wordt versterkt.

De uitvoering start zo snel mogelijk. Vanwege de urgentie en het beschikbare budget worden korte termijn maatregelen binnen 3 tot 4 jaar uitgevoerd. Grote(re) ingrepen vragen om meer tijd. Dit programma loopt dan ook door tot 2040.

Het programmaplan bevat naast het toekomstbeeld van het bos (‘wenkend perspectief’), een overzicht van de maatregelen die nodig zijn om de doelen uit de visie te realiseren. Het plan bevat ook een financiële begroting en beschrijft hoe de uitvoeringsorganisatie eruit gaat zien.

De relatie tussen het gebiedsproces Oostflank en de gebiedsgerichte aanpak van de Kampina en Oisterwijkse Vennen is dat ze met elkaar worden afgestemd. Als de plannen en doelen van beide processen niet helemaal overeenkomen, dan wordt dit besproken door ambtenaren en bestuurders om tot overeenstemming te komen.

De hoeveelheid stikstof uit de plas en poep van paarden is minimaal. Paarden eten namelijk geen vlees. Daardoor zitten er aanzienlijk minder fosfaat en stikstof in paardenmest dan in bijvoorbeeld hondenpoep. Dat maakt dat paardenuitwerpselen minder schadelijk zijn voor de natuur. Paardenmest is daarnaast ook een voedselbron voor veel vogels en insecten en kan door een regenbui wegspoelen, waardoor de paardenvijgen in een paar dagen kunnen verdwijnen.

Dit is opgenomen in hoofdstuk 4.7 van het visiedocument (pdf, 39 MB). Hierin zijn diverse stikstofonderzoeken samengevat tot de 5 belangrijkste maatregelen voor dit gebied. Daarnaast is de autonome ontwikkeling en aanpak van het stikstofdeken in Brabant zoals voorgesteld in de Brabantse Ontwikkelaanpak Stikstof 2.0 van groot belang.