Hoe heeft het coronavirus jouw werk veranderd?

Inhoudelijk eigenlijk niet veel: het boek dat ik momenteel aan het schrijven ben gaat over ons huidige systeem dat ziek is. Onze huidige samenleving en economie zijn vooral gericht op het maximaliseren van het BBP en financiele winst. Welzijn en welbevinden van mensen en daarmee van de planeet worden daarbij als minder belangrijk gezien. In die zin is de corona-crisis een symptoom van een structurele weeffout in ons systeem. Ik zie het dus niet als een incident, maar als logisch gevolg van verstoorde relatie tussen mens en aarde. Dat sluit aan bij de visie van mijn boek.

De manier waarop ik mijn werk doe, is wel enorm veranderd. Ik geef veel les en dat moet nu allemaal digitaal. Op mijn lesschema voor na de zomer staan alleen maar digitale lessen ingepland. Terwijl ik normaal intensief in gesprek ben en samenwerk met mijn studenten. Het kán wel digitaal, maar je mist zo directe interactie.

Hoe kijk je naar de komende maanden?

We gaan een recessie van ongekende grootte in, door een aantal maanden economische ontwrichting. En wie weet wat er nog gaat komen, in het najaar. Dat baart me wel zorgen.

Maar het heeft ons ook een voorproefje gegeven van hoe we ons gedrag kunnen veranderen. De coronacrisis fungeert daarbij als wake up call. We bespreken nu dingen met elkaar die een jaar geleden nog onbespreekbaar waren. Veel mensen moesten in sociale lockdown voor de bescherming van andere, zoals onze ouderen. We hebben onze collectieve gezondheid ineens geprioriteerd boven de economie. We kochten onze boodschappen weer bij lokale ondernemers, in plaats van bij de goedkoopste supermarkt. Dat is natuurlijk interessant. Hopelijk bereid het ons een beetje voor op een nog veel grotere crisis die eraan komt: de klimaatcrisis.

Wat is de belangrijkste les die je meeneemt uit deze bijzondere tijd?

De laatste tijd heb ik veel meer begrip gekregen voor mensen die met heel veel emotie reageren op wat nu gaande is. Eerst dacht ik: we hoeven ons maar een klein beetje aan te passen. Gewoon in de rij wachten voor de supermarkt. Eventjes je ouders geen knuffel geven. Maar veel kleine veranderingen bij elkaar hebben een heel groot persoonlijk effect. In een klap was niets meer vanzelfsprekend. We konden ons niet vrij meer vrij bewegen, familie zien, met de trein. Het zijn misschien kleine dingen, maar het is overal. We konden van de een op de andere dag niets meer op de automatische piloot. Dat heeft een enorme impact op mensen. En het blijft ook nog wel een tijdje zo.

Ik geef een voorbeeld: We hebben gezien hoe de wereld opknapt als we allemaal niet meer vliegen. Ik overweeg nu ook om nooit meer te vliegen. Maar dat is helemaal niet leuk. We zijn gewend geraakt aan een bepaalde levensstandaard en het doet pijn als je ineens in moet leveren. Het is gewoon veel leuker om van alles te kunnen. Als ik besluit nooit meer te vliegen, dan moet ik afscheid nemen van ervaringen die eerst mogelijk waren. Dit besluit vraagt van mij dus om verder te kijken dan wat ik zelf leuk vind. Door die eigen ervaring kijk ik nu ook met meer compassie naar anderen.

Contact

Interview Kees Klomp

Reageer

Vul hier uw reactie in
Velden met een * zijn verplicht
  • Anti-spamvraag: 1+1=?

Reactiespelregels

  • uw reactie is openbaar en geplaatste reacties blijven maximaal 2 maanden zichtbaar;
  • wilt u antwoord stel dan een een vraag via ons contactformulier Icoon externe link;
  • reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden verwijderd;
  • uw mailadres gebruiken we uitsluitend om u eventueel rechtstreeks te antwoorden;
  • reactie gever kan contact opnemenIcoon email link om reactie te laten verwijderen.