Deze video gaat over Corona herdenkingsgedicht

“Ik hoop met het gedicht zowel de overledenen te herdenken, als de nabestaanden troost te bieden”, aldus van Elderen. “De thema’s die ik centraal heb gesteld zijn het missen van de overledenen en het gevoel van de situatie nog niet helemaal kunnen bevatten: hoe onwerkelijk het voelt om ineens zoveel in aanraking te komen met ziekte en de dood, hoe moeilijk het is om echt te beseffen dat iemand er ineens niet meer is, en hoe het soms nog steeds niet lukt om de huidige situatie daadwerkelijk te zien als de realiteit. Dit zijn grote thema’s, maar ik heb juist geprobeerd het heel klein te houden, de details te beschrijven. Iemand onverwacht verliezen is een overweldigend gevoel, maar het missen komt vooral terug in de kleine dingen: de spullen die overblijven, de familierecepten die verloren raken, en af en toe iemand tegenkomen die heel erg op diegene lijkt.”

Een blijvende herinnering

Tijdens de Provinciale Statenvergadering van 5 juni 2020 is de motie ‘Een blijvende herinnering’ van PvdA, SP en CDA aangenomen, waarin Gedeputeerde Staten opdracht heeft gekregen om te onderzoeken of er in Brabant draagvlak is voor een blijvende tastbare herinnering voor alle slachtoffers van het coronavirus. Uit meerdere peilingen bleek dat er een groep Brabanders was die hier behoefte aan had. Gedeputeerde Staten draagt dit een warm hart toe en heeft ervoor gekozen om hier uitwerking aan te geven in de vorm van een gedicht.

Statenlid Edith van Dijk (PvdA) heeft de motie ingediend: “Waardering voor de keuze van een gedicht als uitkomst van de motie ‘Een blijvende herinnering’. Een gedicht dat troost kan bieden, mensen kan raken. Woorden die kunnen helpen bij het verwerken van het verdriet dat Corona bracht en nog steeds brengt.”

Gedeputeerde Martijn van Gruijthuijsen (coördinerend portefeuillehouder coronacrisis): “De coronacrisis heeft Brabant als eerste en hard geraakt. De crisis heeft veel pijn en verdriet veroorzaakt, maar ook het dagelijks leven omgegooid. Elianne weet op een treffende manier te omschrijven hoe de grote en de kleine dingen van het leven de afgelopen tijd helemaal anders liepen. Hoewel we hopen snel weer terug naar normaal te kunnen gaan, zal dit voor veel Brabanders nooit meer helemaal zo zijn. Met dit herdenkingsgedicht hopen we dat zij deze periode en het verdriet een plekje kunnen geven.”

Brabantse betrokkenheid

Elianne van Elderen is een jong Brabants literair talent en heeft in 2019-2020 deelgenomen aan WOLK, het talentontwikkelingstraject van TalentHub Brabant. TalentHub Brabant helpt artistieke talenten zich verder te ontwikkelen en is een initiatief van de Brabantse professionele kunst- en cultuursector, Kunstloc en de provincie Noord-Brabant. Van Elderen is bij de ontwikkeling van het herdenkingsgedicht ondersteund door stichting Watershed, een literaire organisatie uit Eindhoven die schrijvers helpt hun sporen opvallend te maken en hun talent te ontwikkelen.

Van Elderen: “De betrokkenheid bij elkaar, het ons kent ons, is voor mij typisch Brabants en een van de redenen waarom de pandemie hier misschien nog extra voelbaar was in vergelijking met grote steden waar mensen toch al wat afstandelijker van elkaar leven, naar mijn gevoel. Ik hoop dat mensen zich in het gedicht kunnen herkennen en weten dat ze niet de enige zijn hierin: we voelen het verdriet allemaal en toch op onze eigen manier. En tegelijkertijd wil ik de mensen ook zeggen: het komt goed, er is hoop, zonder dat we vergeten wie en wat we verloren zijn.”

Het Brabantse herdenkingsgedicht wordt ook met alle Brabantse gemeenten gedeeld, zodat zij het indien gewenst bij lokale herdenkingen kunnen gebruiken. Het gedicht is door iedereen vrij te gebruiken ter herdenking aan de slachtoffers van het coronavirus.

er zijn nog steeds mensen die je naam fluisteren

het werd het eerste jaar dat we niet
naar de kermis gingen en ons dorp een vacuüm leek
we verbraken zeven keer onze highscore
van tetris op internet en op mijn verjaardag
kreeg ik brownies door de brievenbus

we maken de balans op van alle keren
waarvan we niet wisten dat het de laatste zou zijn:
de kringverjaardagen, de polonaise, de avond
tussen zwetende mensen toen je je fiets niet
terug kon vinden, de gesprekken
bij de koffieautomaat, de donshaartjes
van een vreemde aaien

we houden dagelijks de cijfers in de gaten van wat onmeetbaar is:
mijn zusje weet zichzelf geen houding te geven,
de enige keer dat ze eerder een dood lichaam had gezien
was toen ze de hamster begroef in onze achtertuin,
we leren afscheid nemen via video
voor sommige dingen bestaan geen protocollen en we proberen
verschillende vormen van troosten uit

ik weet niet hoeveel lichamen er nog passen in verdriet
en ik ken lang niet al je namen maar er zijn zoveel manieren
om je te missen: een schaduw die op de jouwe lijkt
in de glijbaan van de Kempervennen, die middag
toen je zei dat we ons wiskundehuiswerk niet af hoefden te maken
omdat er in de wei naast ons huis een schaap beviel, de geur
van de container waar je spullen nu in opgeslagen staan,
de ongebruikte placemat in het keukenkastje, het recept
voor paprikasoep dat nooit is opgeschreven, de laagvliegende vogels
waarvan je hoopte dat ze ooit op je hand zouden landen, de gelijkenis
tussen jullie gezichten die niet meer wordt benoemd

we zoeken je nog wel eens
in de struiken achter het elektriciteitshuisje
die je elke keer weer als verstopplek koos
er zijn nog steeds mensen die je naam fluisteren
en ik schrijf je nog elke maand in
voor cursussen: bloemschikken, tekenen, judo, excel voor beginners,
en wanneer ze me mailen dat je niet aanwezig was
weet ik dat ik niet de enige ben die af en toe
nog stiekem op je wacht

we wachten voortdurend
op iemand die het einde aan zal kondigen,
de winkelwagentjes weer aan elkaar zal maken,
tot we de uitnodigingen de deur uit kunnen doen,
wanneer we binnenkort onze schoenen weer kunnen verliezen
in de zweefmolens boven de stad, onze knieën weer openhalen
tijdens wedstrijden op kunstgras ondanks de lege plek
op de tribune, maar kijk omhoog, er zijn vormen achtergelaten
die niet opgevuld hoeven worden

wat ik je probeer te zeggen is:
we komen bijna thuis

Contact

Brabants herdenkingsgedicht voor de slachtoffers van het coronavirus voorgedragen

Zie ook

Reageer

Vul hier uw reactie in
Velden met een * zijn verplicht
  • Anti-spamvraag: Laatste letter van het alfabet?

Reactiespelregels

  • uw reactie is openbaar en geplaatste reacties blijven maximaal 2 maanden zichtbaar;
  • wilt u antwoord gebruik dan ons contactformulier ;
  • reacties die kwetsend, onnodig grof of beledigend zijn worden verwijderd;
  • uw mailadres gebruiken we uitsluitend om u eventueel rechtstreeks te antwoorden;
  • u kan contact opnemen met de webredactie om uw reactie te laten verwijderen.